1- عامل ورود به بهشت، ايمان و عمل صالح است، نه نژاد و ادّعا و آرزو. آيهى قبل و لَيْسَ بِأَمانِيِّکُمْ ... مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ ...
2- همهى نژادها، رنگها، ملل و طبقات، در بهرهگيرى از لطف خدا يکسانند.
«مَنْ يَعْمَلْ»
3- با انجام برخى کارهاى صالح، به بهشت اميد داشته باشيد. چون کمال بىنهايت است و قدرت کسب انسان محدود. «مِنَ الصَّالِحاتِ»
4- زن و مرد، در رسيدن به کمالات معنوى برابرند. «مِنْ ذَکَرٍ وَ أُنْثى» بر خلاف اعتقادات گروهى از يهود و مسيحيان. «1»
5- ايمان، شرط قبولى اعمال است و خدمات انسانهاى بى ايمان، در همين دنيا جبران مىشود و ارزش اخروى ندارد. «2» مَنْ يَعْمَلْ ... وَ هُوَ مُؤْمِنٌ
6- جزاى مؤمنِ نيکوکار بهشت است. «فَأُولئِکَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ»
7- کارهاى نيک، گرچه اندک باشد ارزش دارد. «وَ لا يُظْلَمُونَ نَقِيراً»
«1». تفسير فرقان.
«2». تفسير الميزان.
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 172