1- چون همه چيز از آنِ خداوند است، پس بايد تنها در مقابل ارادهى حکيمانهى او تسليم بود. (با توجه به آيهى قبل) مِمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ ... لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ
2- انتخاب ابراهيم به عنوان دوست (آيه قبل)، به خاطر نياز خداوند نيست.
جلد 2 - صفحه 174
انسانهاى برگزيده نيز مملوک او هستند. إِبْراهِيمَ خَلِيلًا وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ ...
3- مالکيّت مطلقه، همراه با علم و احاطهى کامل بر مملوک، مخصوص خداست.
«بِکُلِّ شَيْءٍ مُحِيطٌ»