1- پذيرش ولايت کفّار با ايمان سازگار نيست. يک دل، دو دوستى برنمىدارد.
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا ...
2- تولّى و تبرّى، دوستى با مؤمنان و دورى از کافران، لازمهى ايمان است.
«لا تَتَّخِذُوا الْکافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ»
3- از هر نوع اختلاط، رفاقت و قراردادى که نتيجهاش به زيان مسلمانان باشد، بايد پرهيز کرد. «لا تَتَّخِذُوا الْکافِرِينَ أَوْلِياءَ»
4- در سياست خارجى، روابط سياسى و اقتصادى، گزينشها و عزل و نصبها، هر اقدامى که به سلطهى کفّار بر مسلمانان انجامد حرام و محکوم است.
«لا تَتَّخِذُوا الْکافِرِينَ أَوْلِياءَ»
5- مسلمان ذلّت پذير، در برابر خداوند پاسخى ندارد. أَ تُرِيدُونَ أَنْ تَجْعَلُوا لِلَّهِ ...