اين آيه به مظلوم، اجازه دادخواهى و فرياد مى‌دهد، نظير آيه‌ى 41 سوره شورى که مى‌فرمايد: «وَ لَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهِ فَأُولئِکَ ما عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ» و هرکس پس از ستم ديدن، يارى جويد و انتقام گيرد، راه نکوهشى بر او نيست.
افشاى زشتى‌ها را بارها قرآن منع کرده واز گناهان کبيره شمرده و وعده عذاب داده است.
از جمله آيه 19 سوره نور که علاقه به افشاى زشتى‌هاى مؤمنان را گناه مى‌داند: «إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ»
در تعبير «مَنْ ظُلِمَ» چند احتمال است:
1. به معناى «ممّن ظلم» باشد، يعنى فرياد زدن کسى که مورد ظلم قرار گرفته، جايز است.
2. به معناى «لمن ظلم»، يعنى فرياد به نفع مظلوم، هر چند خودش مظلوم نباشد.
3. به معناى «على من ظلم»، يعنى فرياد اعتراض‌آميز به مظلومى که ساکت نشسته و ذلّت مى‌پذيرد. البتّه احتمال اوّل، نزديک‌ترين احتمال است.
آنچه حرام است، افشاى عيوب مردم در برابر ديگران است، نه بازگويى عيوب افراد به خود آنان. چون پيامبر خدا فرموده است: مؤمن، آيينه‌ى مؤمن است. «1»
امام صادق عليه السلام درباره‌ى اين آيه فرمودند: کسى که افرادى را مهمان کند، ولى از آنان به صورت ناشايست پذيرائى کند، از کسانى است که ستم کرده و بر مهمان باکى نيست که‌درباره‌ى او چيزى بگويند. «2»
«1». بحار، ج 74، ص 233.
«2». وسائل، ج 12، ص 289.
جلد 2 - صفحه 198