پیام‌های تفسیر نور

1- نبوّت، يک جريان وسنّت دائمى الهى و همچون زنجير بهم پيوسته است. پس بايد به همه‌ى اين جريان اعتقاد داشت. «يُرِيدُونَ أَنْ يُفَرِّقُوا بَيْنَ اللَّهِ وَ رُسُلِهِ» (البته نسبت به «امامت» نيز عقيده به همه‌ى امامان لازم است. پذيرش بعضى و انکار بعضى يا توقّف، به منزله‌ى کفر به همه ائمه است.) 2- خدا و رسول، جبهه‌ى واحدند و جدايى در کار نيست. «يُفَرِّقُوا بَيْنَ اللَّهِ وَ رُسُلِهِ» 3- کفر به خدا و رسولان، يا ايمان به خدا و کفر به همه‌ى پيامبران، يا ايمان به خدا و کفر نسبت به بعضى انبيا، ممنوع است. راه حقّ، ايمان به خدا و همه‌ى پيامبران است. «يَکْفُرُونَ، يُفَرِّقُوا، يَقُولُونَ‌، هُمُ الْکافِرُونَ حَقًّا» 4- همه اديان آسمانى بايد به رسميّت شناخته شوند. (البتّه در مرز تاريخى خود) «يَقُولُونَ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَ نَکْفُرُ بِبَعْضٍ» 5- پذيرش قوانين مخالف اسلام، نوعى تبعيض در دين و ممنوع است. «نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَ نَکْفُرُ بِبَعْضٍ» 6- التقاط و راه جديدى در برابر راه انبيا گشودن، کفر است. «يَتَّخِذُوا بَيْنَ ذلِکَ سَبِيلًا أُولئِکَ هُمُ الْکافِرُونَ» 7- جهنّم، هم اکنون نيز موجود و آفريده شده است. «أَعْتَدْنا»