1- پيمان شکنى، گناهى در رديف کفر، بلکه زمينه ساز آن است. «نَقْضِهِمْ مِيثاقَهُمْ وَ کُفْرِهِمْ»
2- ناسپاسى نعمت تا جايى است که آزاد شدگان به دست انبيا، قاتل انبيا مى‌شوند. «قَتْلِهِمُ الْأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ»
3- انسان با کفر ولجاجت، زمينه‌ى سقوط خود را فراهم مى‌کند. طَبَعَ ... بِکُفْرِهِمْ
4- ايمان آوردن افراد اندک در برابر کفر اکثر مردم، دليل بر آن است که انسان، قدرت انتخاب و تصميم دارد. پس دوستان، محيط و نظام فاسد، نبايد اراده‌ى انسان را در راه حقّ عوض کنند. «فَلا يُؤْمِنُونَ إِلَّا قَلِيلًا»