تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ قَوْلِهِمْ إِنَّا قَتَلْنَا الْمَسِيحَ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ رَسُولَ اللَّهِ وَ ما قَتَلُوهُ وَ ما صَلَبُوهُ وَ لکِنْ شُبِّهَ لَهُمْ وَ إِنَّ الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيهِ لَفِي شَکٍّ مِنْهُ ما لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِلَّا اتِّباعَ الظَّنِّ وَ ما قَتَلُوهُ يَقِيناً «157»
و (عذاب ولعنت ما آنان را فرا گرفت، به خاطر) سخنى که (مغرورانه) مى‌گفتند: «ما عيسى بن مريم، فرستاده‌ى خدا را کشتيم» در حالى که آنان‌عيسى را نه کشتند و نه به دار آويختند، بلکه کار بر آنان مشتبه شد (و کسى شبيه به او را کشتند) و کسانى که درباره‌ى عيسى اختلاف کردند خود در شک بودند و جز پيروى از گمان، هيچ يک به گفته‌ى خود علم نداشتند و به يقين او را نکشته‌اند.