شايد مراد از طيباتى که بر يهود حرام شد، همان باشد که در آيهى 146 انعام آمده است «وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا کُلَّ ذِي ظُفُرٍ وَ مِنَ الْبَقَرِ وَ الْغَنَمِ» اين تحريم در تورات کنونى نيز وجود دارد. «1»
حالات و اعمال فرد و جامعه، در برخوردارى از نعمتهاى الهى يا زوال آنها نقش اصلى دارد. در سورهى فجر آيه 17 مىخوانيم که گاهى دليل محروميّت، بىتوجّهى به يتيمان است. «کَلَّا بَلْ لا تُکْرِمُونَ الْيَتِيمَ» و در آيه 96 سورهى اعراف مىخوانيم: اگر اهل قريهها ايمان و تقوا داشته باشند از برکات آسمان بهرهمند مىشوند. «وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ» چنانکه در حديث مىخوانيم: کسانى که محصولات کشاورزى آنان نامرغوب مىشود، به خاطر ظلمى است که از آنان سرزده است. «2»