1- در انتقاد بايد انصاف داشت. در اين آيه مؤمنانِ يهود از ظالمان و حرامخواران استثنا شدهاند. لکِنِ الرَّاسِخُونَ ... مِنْهُمْ
2- دانشى ارزشمند است که ريشه ورسوخ در جان داشته باشد. «الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ»
3- هدف و باورهاى مشترک مهم است، نه نژاد و قبيله و زبان. «الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ مِنْهُمْ وَ الْمُؤْمِنُونَ»
4- ايمان به همهى اصول در همهى اديان الهى لازم است. «بِما أُنْزِلَ إِلَيْکَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِکَ»
5- با آنکه نماز و زکات، در همهى اديان بوده است، ولى به خاطر اهمّيت آن دو جداگانه ذکر شدهاند. بِما أُنْزِلَ إِلَيْکَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِکَ وَ الْمُقِيمِينَ الصَّلاةَ وَ ...
6- نماز از زکات جدا نيست و اهل نماز بايد اهل انفاقهاى مالى هم باشند.
«الْمُقِيمِينَ الصَّلاةَ وَ الْمُؤْتُونَ الزَّکاةَ»
7- نماز جايگاه مخصوص دارد. (همهى جملات آيه با واو و نون آمده «الرَّاسِخُونَ، الْمُؤْمِنُونَ، الْمُؤْتُونَ»، ولى درباره نماز به جاى «مقيمون» کلمهى «الْمُقِيمِينَ» بکار رفته که در زبان عربى، نشانهى برجستگى آن است.)
«1». معارج، 21- 22.
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 211