1- غلوّ نشانه‌ى تعصّب نابجا است و در همه‌ى اديان ممنوع مى‌باشد. يهود، «عُزير» را فرزند خدا مى‌دانستند و مسيحيان «عيسى» را. «لا تَغْلُوا فِي دِينِکُمْ»
2- يکى از آفات اديان آسمانى، غلوّ درباره رهبران دينى است. «لا تَغْلُوا فِي دِينِکُمْ»
«1». آل‌عمران، 59.
«2». کافى، ج 1، ص 133.
«3». مائده، 73.
«4». مائده، 115.
«5». ميزان الحکمه.
«6». تفسير فرقان.
جلد 2 - صفحه 219
3- ميانه روى و اعتدال در همه جا لازم است و عشق به اولياى خدا نبايد سر از غلوّ درآورد. «لا تَغْلُوا فِي دِينِکُمْ»
4- غلوّ کردن درباره‌ى انسان‌ها، گرچه پيامبر باشند، توهين به خداوند و نسبت ناروا دادن به اوست. «لا تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ»
5- در قرآن و انجيل واقعى، حضرت عيسى پيامبر خدا معرفى شده است، نه خدا يا فرزند خدا. «عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ اللَّهِ»
6- آفرينش غير طبيعى عيسى، آيه و نشانه‌ى خداست، آن گونه که کلمه، تابلو و نشانه‌ى معناست. «کَلِمَتُهُ أَلْقاها»
7- عيسى جزيى از خدا نيست، بلکه پرتوى از قدرت حيات بخش الهى است.
«رُوحٌ مِنْهُ»
8- قرآن، بيانگر عقيده صحيح ونافى عقايد باطل است. لا تَغْلُوا ... لا تَقُولُوا ثَلاثَةٌ ...
9- خداوند جسم نيست تا فرزند داشته باشد. «سُبْحانَهُ أَنْ يَکُونَ لَهُ وَلَدٌ» (تعبيراتى چون ثاراللّه، يداللّه، کلمةاللّه که در متون دينى آمده، تعبيرات مجازى است)
10- خدايى که آسمان‌ها ملک اوست، چه نيازى به فرزند و شريک دارد؟
«سُبْحانَهُ أَنْ يَکُونَ لَهُ وَلَدٌ لَهُ ما فِي السَّماواتِ»
11- هر چيزى از خداست، پس بايد بنده‌ى او بود و تنها به او توکّل کرد. «لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ کَفى بِاللَّهِ وَکِيلًا»