1- ياد نعمت‌هاى خدا بر مؤمنانان لازم است «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ» (زيرا هم نوعى شکر است، هم غرور و غفلت را از انسان دور مى‌نمايد و هم عشق انسان را به پروردگار مى‌افزايد.)
2- دفع خطرات دشمن، از نعمت‌هاى خداست. «فَکَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْکُمْ»
3- با تقوا و توکّل و ايمان، لطف خدا را به خود جلب و خطر دشمنان را دفع کنيم.
«فَکَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْکُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ» (همان گونه که به خاطر گناه، خداوند دشمن را بر انسان مسلط مى‌کند، توجّه به خدا هم موجب دفع دشمنان است).
4- لازمه‌ى ايمان و تقوا تکيه بر خداست. «وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ»
5- تقوا و توکّل داشتن، براثر ياد خداوند و ايمان است. اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ ... وَ اتَّقُوا اللَّهَ ... فَلْيَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ