1- کارآيى اموال، تنها در دنياست و در آخرت، ثروت بى ثمر است. ما تُقُبِّلَ ...
2- روز قيامت در دستگاه عدل الهى، فديه پذيرفته نمىشود. لِيَفْتَدُوا ... ما تُقُبِّلَ
3- عامل اصلى سعادت، در درون انسان است (ايمان، تقوا وجهاد)، نه در بيرون (مال و ثروت). لَهُمْ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ... ما تُقُبِّلَ مِنْهُمْ
4- عذاب کافران، نه با فديه دفع مىشود، نه با گذشت زمان قطع مىگردد. «وَ ما هُمْ بِخارِجِينَ»
5- کسى که در دنيا با آن همه برهان و ارشاد، ازظلمتهاى شرک و جهل بيرون نيايد، در آخرت هم از دوزخ بيرون نخواهد آمد. «لَهُمْ عَذابٌ مُقِيمٌ»