شايد مراد از ميثاقِ بنى‌اسرائيل، همان محتواى آيه‌ى قبل يعنى ايمان به خدا و معاد و عمل صالح باشد و شايد مراد پيروى از انبيايى باشد که در خود اين آيه با کلمه «رُسُلًا» مطرح شده و شايد همان پيمانى باشد که در آيات 93 سوره‌ى بقره و آيه‌ى 81 سوره‌ى آل‌عمران گذشت. يعنى عمل به آنچه خدا بر آنها نازل کرده بود.
در آيه‌ى قبل گفتيم که صِرف وابستگى به اديان آسمانى براى نجات از قهر خدا کافى نيست، بلکه ايمان و عمل صالح لازم است. اين آيه، نمونه‌اى براى آيه‌ى قبل است که بنى‌اسرائيل با اين‌که وابسته به دين آسمانى بودند، چه کارها که نکردند؟!
اين‌که اين سوره با جمله‌ى «أَوْفُوا بِالْعُقُودِ» آغاز شده و ماجراى غدير در آيه‌ى 67 مطرح شده و در اين آيه پيمان‌شکنى و کشتن اولياى خدا و تکذيب آنان مطرح شده، مى‌تواند ضمن افشاگرى از حالات بنى‌اسرائيل، مايه‌ى عبرت و زنگ خطرى براى مسلمانان باشد تا پيام و پيمان غدير خم را ناديده نگيرند.