شايد بتوان از اين آيه استفاده کرد که خدا دانستن مسيح، نوعى غلوّ برگرفته از افکار شرک آلود جمعيّتهاى قبلى است. چنانکه در آيهى 30 سورهى توبه مىخوانيم: «وَ قالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللَّهِ وَ قالَتِ النَّصارى الْمَسِيحُ ابْنُ اللَّهِ ذلِکَ قَوْلُهُمْ بِأَفْواهِهِمْ يُضاهِؤُنَ قَوْلَ الَّذِينَ کَفَرُوا مِنْ قَبْلُ» يهود گفتند: عزير فرزند خداست و نصارا گفتند: مسيح فرزند خداست، اين غلوّ و سخنان بىاساس، شبيه سخنان کفّار پيشين است.