«قِسّيس»، به معناى کشيش است و به عالمان دينى که عهده‌دار رياست مذهبى مسيحيان هستند، گفته مى‌شود. و «رهبان» به معنى تَرسا به عابدان مسيحى گفته مى‌شود.
شأن نزول اين آيه تا آيه‌ى 85، خوشرفتارى نجاشى، پادشاه حبشه و مسيحيان آن کشور را با مسلمانان مهاجرى گفته‌اند که به رياست جعفربن ابى‌طالب عليهما السلام در سال پنجم بعثت از مکّه به آن ديار هجرت کردند و در حمايت نجاشى، از تعرّض مشرکان و فرستادگانشان به حبشه مصون ماندند. در همان حال که يهوديان مدينه با ديدن معجزات واخلاق والاى پيامبر، ايمان نمى‌آوردند و در توطئه‌ها عليه مسلمانان شرکت مى‌کردند، پيمان مى‌شکستند و فتنه بر مى‌انگيختند، روحانيون مسيحى در حبشه، با شنيدن آيات سوره‌ى مريم، گريستند و از مسلمانان جانبدارى کردند. «1»
امام صادق عليه السلام پس از تلاوت اين آيه فرمود: «أولئک کانوا قوما بين عيسى و محمّد و ينتظرون محمّد صلى الله عليه و آله» اين علماى مسيحى و راهبان گروهى بودند که در زمانى ميان حضرت عيسى عليه السلام و حضرت محمّد صلى الله عليه و آله زندگى مى‌کردند و منتظر آمدن پيامبر اسلام بودند. «2»
«1». تفسير مجمع‌البيان.
«2». تفاسير نورالثقلين وعيّاشى.
جلد 2 - صفحه 356