1- نشان افراد دل آماده و متواضع آن است که به مجرد شنيدن حقّ، منقلب مىشوند. (ولى نااهلان، با ديدن حقّ هم تکان نمىخورند.) لا يَسْتَکْبِرُونَ وَ إِذا سَمِعُوا ... تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ ... يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا
2- اشک، اگر همراه معرفت باشد، نشانهى کمال است. «تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا»
3- روح و فطرت انسان، شيفتهى حقيقت است و چون به معشوق رسيد، اشک شوق مىريزد. «تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ»
4- ايمان واقرار بايد بر اساس شناخت باشد. مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا ...
5- در دعا، از کلمهى مقدّس «ربّنا» استمداد کنيم. رَبَّنا آمَنَّا ...
6- شناخت و معرفت، اشک و اعتراف به نواقص خود، نشانهى رشد و تربيت
«1». تفسير نمونه.
جلد 2 - صفحه 358
معنوى است. عَرَفُوا ... يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا
7- دعا، در کنار اقرار و ايمان اثر دارد. «آمَنَّا فَاکْتُبْنا»
8- ايمان موقّت کارساز نيست، بايد دائمى، تثبيت شده و با حسن عاقبت همراه گردد. «آمَنَّا فَاکْتُبْنا»
9- ره صد ساله را يک شبه رفتن، ارزش است. شنيدن «سَمِعُوا»، شناختن «عَرَفُوا»، اقرار کردن «آمَنَّا»، ملحق شدن. «مَعَ الشَّاهِدِينَ»