1- قرآن، مردم را به پيروى از دستوراتِ خدا و رسول فرامىخواند. تَعالَوْا إِلى ...
جلد 2 - صفحه 384
2- پذيرفتن دعوت اسلام، سبب تعالى و رشد است. (کلمه «تَعالَوْا» به معناى حرکت به سمت عُلوّ و رشد است)
3- اصل، فرهنگ الهى است، نه فرهنگ پيشينيان. «ما أَنْزَلَ اللَّهُ»
4- قرآن به تنهايى کافى نيست، سنّت وسيره و حکومت رسولاللّه هم ملاک عمل است. «تَعالَوْا إِلى ما أَنْزَلَ اللَّهُ وَ إِلَى الرَّسُولِ»
5- اهل خرافات و افراد مرتجع و واپسگرا، حاضر به شنيدن حقّ نيستند. «قالُوا حَسْبُنا»
6- نه سنّتگرايى اصل است و نه نوگرايى، اصل، علم و هدايت است. «لا يَعْلَمُونَ، لا يَهْتَدُونَ»
7- وجدان خود را حاکم کنيم. أَ وَ لَوْ کانَ آباؤُهُمْ ...
8- پيروى از افکار جاهلانهى آنان و وفادارى نابجا جايز نيست. «أَ وَ لَوْ کانَ آباؤُهُمْ لا يَعْلَمُونَ»
9- تقليد کورکورانه، نشانهى بىعقلى است. «لا يَعْقِلُونَ» در آيهى قبل و تعصب روى نياکان در اين آيه.
10- تقليد جاهل از جاهل بىمعناست. وَجَدْنا عَلَيْهِ آباءَنا ... آباؤُهُمْ لا يَعْلَمُونَ