1- آستانه‌ى مرگ، آخرين فرصت براى وصيّت کردن است. «إِذا حَضَرَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ»
2- هنگام وصيّت، مؤمن بايد دقّت‌هاى لازم را به کار بندد. «حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ مِنْکُمْ»
3- براى اداى حقّ مردم، دو شاهد عادل بگيريد. «اثْنانِ ذَوا عَدْلٍ»
4- براى اداى حقّ مردم، اگر مسلمان حضور نداشت، با غير مسلمان کار را محکم کنيد. «غَيْرِکُمْ» (لکن غير مسلمانى که خداوند را قبول داشته باشد تا بتواند به نام مقدّس او سوگند ياد کند) «فَيُقْسِمانِ بِاللَّهِ»
5- مراعات حقوق مردم همه‌جا مهم است ومکان بردار نيست. «ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ»
6- براى پرداخت حقّ، هرگونه شک را دفع کنيد. تَحْبِسُونَهُما ... إِنِ ارْتَبْتُمْ
7- سوگند، يکى از راه‌هاى شک‌زدايى است. «فَيُقْسِمانِ»
8- تنها سوگند به نام «اللّه» ارزشمند و معتبر است. «فَيُقْسِمانِ بِاللَّهِ»
«1». تفسير الميزان.
«2». تفسير نمونه.
جلد 2 - صفحه 388
9- براى اداى حقّ از صحنه‌هاى مذهبى و ملکوتى و مکان‌ها و زمان‌هاى مقدّس کمک بگيريم. «1» «مِنْ بَعْدِ الصَّلاةِ فَيُقْسِمانِ بِاللَّهِ»
10- يکى از عوامل انحراف، رسيدن به پول است. «لا نَشْتَرِي بِهِ ثَمَناً»
11- يکى از عوامل انحراف، محبّت و علاقه‌هاى فاميلى است. «لا نَشْتَرِي بِهِ ثَمَناً وَ لَوْ کانَ ذا قُرْبى»
12- تنها موردى که متن «سوگندنامه» از طريق وحى، ديکته شده است، «حقّ الناس» است. لا نَشْتَرِي ...
13- کتمان حقّ و خيانت در گواهى، عادل را فاسق مى‌کند و در همه اديان الهى، حرام شمرده شده است. ( «ذَوا عَدْلٍ»، مى‌شود «لَمِنَ الْآثِمِينَ»)