تفسیر نور (محسن قرائتی)
فَإِنْ عُثِرَ عَلى أَنَّهُمَا اسْتَحَقَّا إِثْماً فَآخَرانِ يَقُومانِ مَقامَهُما مِنَ الَّذِينَ اسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ الْأَوْلَيانِ فَيُقْسِمانِ بِاللَّهِ لَشَهادَتُنا أَحَقُّ مِنْ شَهادَتِهِما وَ مَا اعْتَدَيْنا إِنَّا إِذاً لَمِنَ الظَّالِمِينَ «107»
پس اگر معلوم شد که آن دو شاهد (غير مسلمان در سفر) گناه و خيانت کرده‌اند (و سوگندشان ناحقّ بوده)، دو نفر ديگر که (مسلمان هستند و شهادت بر ضررشان تمام شده و به ميّت نزديک‌ترند) برخاسته و به خدا سوگند ياد نمايند که قطعاً گواهى ما (وارثان مسلمان) از گواهى آن دو (غير مسلمانى که خيانتشان آشکار شده) به حقّ نزديک‌تر است (و بگويند) ما (از حدّ و حقّ) تجاوز نکرده‌ايم که اگر چنين کنيم قطعاً از ستمکارانيم.
«1». حضرت على عليه السلام به شخصى که تقاضاى بيت‌المال (علاوه بر سهم عادى خود) داشت فرمود: روز جمعه نزد او آيد. سپس او را به نمازجمعه برد و جمعيّت را به او نشان داد و فرمود: معناى تقاضاى نابجاى تو سرقت از اموال اين مردم است. در اين صحنه مى‌بينيم که حضرت از نماز و جمعيّت و جمعه براى تأثيرگذارى کلام نورانى خود بهره گرفته است.
جلد 2 - صفحه 389