پیام‌های تفسیر نور

1- گاهى سؤال و توبيخ يک بى‌گناه، براى هشدار به ديگران است. «أَ أَنْتَ قُلْتَ» گاهى به در مى‌گويند تا ديوار بشنود. 2- انبيا معصومند. «ما يَکُونُ لِي أَنْ أَقُولَ ما لَيْسَ لِي بِحَقٍّ» 3- انبيا از غلوّ پيروان خود بيزارند. «إِنْ کُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ» 4- همه‌ى گفته‌هاى انسان و اسرار درونش براى خداوند روشن و معلوم است. «فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ ما فِي نَفْسِي» 5- تسبيح و تنزيه خدا از هر نسبت ناروا، لازم است. «سُبْحانَکَ» 6- علم انبيا محدود است. «لا أَعْلَمُ ما فِي نَفْسِکَ» و کسى که علمش محدود است، شايسته‌ى خدايى نيست. 7- افکار و اسرار مردم از امور غيبى است که خدا بدان آگاه است. تَعْلَمُ ما فِي نَفْسِي‌ ... إِنَّکَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ‌ «1». تفسير نورالثقلين. «2». انبياء، 26. «3». نحل، 57. جلد 2 - صفحه 401 8- آگاهى کامل و گسترده بر همه‌ى حقايق مخصوص خداست. «إِنَّکَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ»