1- ترس اولياى خدا، از قهر الهى است، نه از طاغوت‌ها و مردم. أَخافُ ... رَبِّي
2- توجّه به ربوبيّت خداوند، مقتضى پرهيز از معصيت اوست. «إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي»
3- از عوامل بازدارنده از انحراف و خطا، ترس از کيفر است. «أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ»
4- اظهار ترس رسول خدا از قيامت، نقش سازنده‌اى براى ديگران دارد. قُلْ إِنِّي أَخافُ ... عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ
5- در برابر تطميع و وعده‌هاى ديگران، از اهرم حساب قيامت استفاده کنيد. (با توجّه به شأن نزول آيه‌ى قبل که پيشنهاد کردند ما تو را بى‌نياز مى‌کنيم، تو از تبليغ دست بردار، پيامبر مى‌فرمايد: من از قيامت مى‌ترسم.) إِنِّي أَخافُ ... عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ