کلمه‌ى «قهر»، به آن نوع غلبه‌اى گفته مى‌شود که مقهور، ذليلِ قاهر باشد.
در آيه‌ى 14، ولايت و رزّاقيّت خدا مطرح بود: وَلِيًّا ... وَ هُوَ يُطْعِمُ در آيه‌ى 15، قهر و قيامت الهى: إِنِّي أَخافُ ... عَذابَ در آيه‌ى 16، نجات و رحمت خدايى: ... فَقَدْ رَحِمَهُ در آيه‌ى 17، حلّ مشکلات و رسيدن به خيرات: «فَلا کاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ» و در اين آيه، قدرت مطلقه‌ى خدا مطرح است: «وَ هُوَ الْقاهِرُ فَوْقَ عِبادِهِ»