1- خداوند بر اهل کتاب حجّت را تمام کرده و آنان پيامبر اسلام را به خوبى مى‌شناختند. «الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْکِتابَ يَعْرِفُونَهُ»
2- پيامبر بايد به گونه‌اى شناخته شود که هيچ شکّى در او نباشد. «يَعْرِفُونَهُ کَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمُ»
3- تنها شناخت و علم، مايه‌ى نجات انسان نيست، چه بسيار خداشناسان و پيامبرشناسان و دين‌شناسان که به خاطر عناد و لجاجت از زيان‌کارانند.
«يَعْرِفُونَهُ کَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمُ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ»
4- کتمان حقّ، سبب سوء عاقبت و خسارت به خويشتن است. «خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فَهُمْ لا يُؤْمِنُونَ»
«1». فتح، 29.
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 430