در آيه‌ى 27 و 30، دو بار کلمه‌ى «وَ لَوْ تَرى» تکرار شده است تا صحنه‌هاى سخت قيامت را ترسيم و گامى براى هدايت مردم باشد.
طبق آيه‌ى 30 خداوند با مجرم سخن مى‌گويد. ولى بعضى آيات، سخن گفتن خدارا با آنان نفى مى‌کند. «لا يُکَلِّمُهُمُ اللَّهُ»*، اين مطلب يا اشاره به مواقف و صحنه‌هاى مختلف در قيامت است، و يا آنکه مراد آن است که خداوند با آنان کلام طيّب و دلشادکننده نمى‌گويد.
در آيه‌ى 22، خداوند کفّار را در برابر نفى توحيد مؤاخذه نمود: «أَيْنَ شُرَکاؤُکُمُ» و در آيه 27 به خاطر تکذيب نبوّت مؤاخذه کرد: «لا نُکَذِّبَ بِآياتِ رَبِّنا» و در آيه‌ى 30 به سبب انکار قيامت مؤاخذه مى‌کند. «أَ لَيْسَ هذا بِالْحَقِّ»
جلد 2 - صفحه 439
اسلام براى انسان‌ها چند نوع حيات را ترسيم مى‌کند:
1. حيات دنيا. «زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا» «1»
2. حيات برزخى. «مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ» «2»
3. حيات معنوى و هدايت. «دَعاکُمْ لِما يُحْيِيکُمْ» «3»
4. حيات اجتماعى. «وَ لَکُمْ فِي الْقِصاصِ حَياةٌ» «4»
5. حيات طيبه (در سايه‌ى قلب آرام و قناعت). «فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً» «5»