اگر دنيا مزرعه‌ى آخرت قرار نگيرد، بازيچه مى‌شود و مردم مانند کودکانى که سرگرم به اسباب بازى‌هايى چون: مال و مقام و ... شده‌اند. مثل صحنه‌ى نمايش که يکى لباس شاه مى‌پوشد، ديگرى نقش نوکر را بازى مى‌کند و سوّمى وزير مى‌شود، ولى ساعتى بعد که همه‌ى لباسها و نقش‌ها کنار مى‌رود، مى‌فهمند که همه‌ى عناوين، خيالى بيش نبود.
خير بودن آخرت به خاطر آن است که هم لذّت‌هايش آميخته به رنج نيست و هم زودگذر و موهوم و خيالى نيست.
با توجّه به آيات ديگر قرآن، نبايد اين آيه را دعوت به رهبانيّت و ترک دنيا دانست.
جلد 2 - صفحه 442
کلمه‌ى «لَعِبٌ» به کارى گفته مى‌شود که قصد صحيحى در آن نباشد و کلمه‌ى «لَهْوٌ» به کارى گفته مى‌شود که انسان را از کارهاى مهم و اصلى باز دارد. «1»
شباهت دنيا به لهو و لعب از جهاتى است:
الف: دنيا مثل بازى، مدّتش کوتاه است.
ب: دنيا مثل بازى، تفريح و خستگى دارد و آميخته‌اى از تلخى و شيرينى است.
ج: غافلان بى‌هدف، بازى را شغل خود قرار مى‌دهند.
د: دنياگرايى مثل بازى، انسان را از اهداف مهم باز مى‌دارد.