تفسیر نور (محسن قرائتی)
بَلْ إِيَّاهُ تَدْعُونَ فَيَکْشِفُ ما تَدْعُونَ إِلَيْهِ إِنْ شاءَ وَ تَنْسَوْنَ ما تُشْرِکُونَ «41»
بلکه (در هنگامه‌هاى خطر) فقط او را مى‌خوانيد، پس اگر بخواهد آن رنجى که خدا را به خاطر آن مى‌خوانيد بر طرف مى‌کند، و آنچه را براى خداوند شريک مى‌پنداشتيد (در روز قيامت) فراموش مى‌کنيد.