1- صداقت انبيا، تا آنجاست که اگر فاقد قدرتى باشند، به مردم اعلام مى‌کنند.
«قُلْ لا أَقُولُ» 6: 50
2- از پيامبران، توقعات بيجا نداشته باشيد. «لا أَقُولُ لَکُمْ عِنْدِي خَزائِنُ اللَّهِ»
3- زندگى، اهداف و شيوه‌ى کار رهبر بايد صريح و روشن براى مردم بيان شود.
قُلْ لا أَقُولُ ...
4- نگذاريد مردم، شمارا بيش از آنچه هستيد بپندارند. (شخصيّت‌ها اگر القاب کاذب را از خود نفى کنند، جلوى غلوها و انحرافات گرفته مى‌شود). لا أَقُولُ لَکُمْ عِنْدِي خَزائِنُ اللَّهِ ...
5- انبيا، با پول و تهديد و تطميع کار نمى‌کردند، تا ديگران از روى ترس و طمع، دور آنان جمع نشوند و خيال نکنند که اگر با پيامبر باشند، از علم غيب يا خزانه‌ى الهى مشکلاتشان حل خواهد شد. قُلْ لا أَقُولُ ...
«1». هود، 31.
جلد 2 - صفحه 465
6- پيامبر براى زندگى شخصى يا اداره‌ى حکومت، همچون ديگران از مسير عادّى اقدام مى‌کند و از علم غيب و خزانه‌ى الهى استفاده شخصى نمى‌کند، گرچه براى اثبات نبوّت لازم است استفاده کند. «لا أَعْلَمُ الْغَيْبَ»
7- گرچه پيامبر خزائن الهى و علم غيب ندارد، ولى چون به او «وحى» مى‌شود بايد از او پيروى کرد. «يُوحى إِلَيَّ»
8- کار پيامبر، نه بر اساس خيال و سليقه است، نه بر اساس تمايلات اجتماعى يا محيط زدگى، بلکه تنها براساس پيروى از وحى است. «إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى إِلَيَّ»
9- رفتار و گفتار پيامبران، براى ما حجّت است، چون بر مبناى وحى است. «إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى إِلَيَّ»
10- پيروى از انبيا، بصيرت واعراض از آنان، نابينايى است. «قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمى وَ الْبَصِيرُ»
11- فکر صحيح، انسان را به پيروى از انبيا وامى‌دارد و بهانه‌ها و توقعات را کنار مى‌گذارد. «أَ فَلا تَتَفَکَّرُونَ» 6: 50