انسان با پيروى از هوسها و ارتکاب گناه، از مدار حقّ خارج شده و به سوى کفر تمايل پيدا مى‌کند. قرآن مى‌فرمايد: سرانجام کسانى که مرتکب گناه مى‌شوند- اگر توبه و جبران نکنند- تکذيب و کفر است. «1»
ابن‌صوريا که داستانش در دو آيه قبل آمد، بعد از آنکه پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله سؤالات او را پاسخ داد، بهانه‌اى نداشت جز اينکه بگويد: چون جبرئيل بر تو وحى مى‌آورد نه ميکائيل، ما به تو ايمان نمى‌آوريم. ولى از آنجا که جوابش با آيه قبل داده شد، براى اغفال مردم عوام يهودى گفت: او دليل روشنى به ما ارائه نکرد.
آيه نازل شد که مبادا بهانه‌جويى علمايى همچون ابن‌صوريا تو را ناراحت کند، مردم بدانند که بنى‌اسرائيل بهانه مى‌گيرند وگرنه ما آيات ودلايل روشن ومحکمى فرستاده‌ايم تا کسى در نبوّت تو ترديدى نداشته باشد وبا اين دلايل، تنها کسانى کفر مى‌ورزند که فاسق باشند و به خاطر هوسها وگناهان زياد، از مدار حقّ بيرون رفته باشند.