در شأن نزول آيه آمده است، جمعى گنهکار، خدمت پيامبر آمده و گفتند: ما خلافهاى زيادى کردهايم. حضرت ساکت شد. اين آيه نازل شد.
در اين سوره، خداوند دوبار جملهى: «کَتَبَ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ» 6: 12 گفته است، يکى براى دلگرم کردن مؤمنان در همين دنيا (همين آيه)، يکى هم در آيهى 12 که براى معاد است. «کَتَبَ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ لَيَجْمَعَنَّکُمْ» 6: 12
جهالت، قبلا بيان شد که در حديثى امام صادق فرمود: مراد از «جهالة» جهل به زشتى باطن گناه است که شامل همه گناهکاران مىشود.