1- دعوت انبيا بر اساس «بينه» است، نه خيال و تقليد کورکورانه «عَلى بَيِّنَةٍ»
2- اعطاى بيّنه به پيامبر، پرتويى از ربوبيّت خداوند است. «بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي»
3- انبيا بايد بيّنه‌ى الهى داشته باشند، نه آنکه طبق تقاضاى روزمرّه‌ى مردم کار کنند. «بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي» (قرآن، بيّنه و دليل روشن وگواه حقانيّت پيامبر صلى الله عليه و آله است)
4- پيامبر اسلام به قرآنى که بيّنه‌ى اوست، احاطه‌ى کامل دارند. ( «عَلى بَيِّنَةٍ» به معناى استعلا و احاطه بر مفاهيم قرآن است)
5- کافران، بيّنه‌ى پيامبر را تکذيب مى‌کنند، ولى انتظار دارند او از هواهاى نفسانى آنان پيروى کند. «لا أَتَّبِعُ أَهْواءَکُمْ- کَذَّبْتُمْ بِهِ» 6: 57
6- پيامبر، تنها فرستاده‌اى همراه با منطق و بيّنه است و نظام هستى به دست خداست. (با تقاضاى نزول سريع قهر الهى از پيامبر، قلع و قمع خود يا نابودى هستى را نخواهيد). «ما تَسْتَعْجِلُونَ بِهِ»
7- آيه، هم تهديد کافران است، هم دلدارى پيامبر. «وَ هُوَ خَيْرُ الْفاصِلِينَ» 6: 57
«1». انفال، 32.
«2». اعراف، 70 و 77؛ هود، 32.
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 473