تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
لِکُلِّ نَبَإٍ مُسْتَقَرٌّ وَ سَوْفَ تَعْلَمُونَ (67)
ترجمه
و چون به بينى کسانيرا که وارد ميشوند در آيات ما پس رو گردان از آنها تا وارد شوند در سخنى جز آن و اگر فراموش تو گرداند شيطان پس منشين بعد از ياد آمدن با گروه ستمکاران.
تفسير
کفار وقتى با يکديگر مى‌نشستند مشغول تکذيب و طعن و استهزاء
جلد 2 صفحه 333
بآيات قرآن و پيغمبر (ص) ميشدند و مسلمانان هم گاهى از باب ضرورت يا جهالت با آنها مى‌نشستند و مى‌شنيدند و نمى‌توانستند آنها را منع نمايند چون هنوز اسلام قوت پيدا نکرده بود و اين موجب وهن اسلام بود لذا خداوند خطاب به پيغمبر خود فرمود ولى مقصود مسلمانان بودند چنانچه در قرآن معمول و مکرر اشاره باين امر شده است و فرموده وقتى مى‌بينى کفار اينگونه ياوه سرائيها دارند با آنها منشين و برخيز از مجلس کناره‌گيرى کن تا وارد صحبت ديگر شوند و اگر فراموش نمودى برخواستن را بعد از آنکه متذکر شدى اين کار را بکن چون آنها ظالم بنفس و غيرند که خود و خلق را از طريق هدايت بازميدارند و با ظلمه مجالست سزاوار نيست و نسبت نسيان بشيطان براى آنستکه او انسان را از وظيفه خود اغفال مينمايد و صحبت باطل را در نظر جلوه ميدهد اگر چه بر نفوس انبيا تسلط ندارد و بر اين بيان وارد نيست اشکالاتيکه بعضى از مخالفان نموده‌اند که معلوم ميشود سهو و نسيان بر انبيا جائز است و شيطان بر آنها مسلط ميشود و تقيّه نبايد کرد چون معلوم شد مقصود بخطاب مسلمانانند و شايد سرّ آنکه خطاب به پيغمبر شده است آن باشد که کسى استنکاف و استکبار از اين عمل ننمايد و تصور نکند که برخواستن وهن مسلمان است و بداند که هر وقت اقتضائى دارد بايد گاهى با دشمن مدارا نمود و اين خود يکمرتبه از تقيّه و نهى از منکر است علاوه بر آنکه نسيان در احکام شرعيه نيست که اماميّه معصوم را مبرى از آن ميدانند و قضيّه شرطيّه است که مستلزم وقوع نيست و مقصود ردع از عمل است باين تقريب که اين کار شيطانى است و مرتکب آن ظالم است و مؤمن بايد از اين قبيل مجالس اجتناب نمايد چنانچه در علل از حضرت سجاد (ع) نقل نموده که تو حق ندارى با هر کس بنشينى چون خداوند در اين آيه نهى فرموده است از نشستن با بعضى و قمى ره از پيغمبر (ص) نقل نموده که کسيکه ايمان بخدا و روز جزا دارد نمى‌نشيند در مجلسى که امام راسبّ مى‌نمايند يا از مسلمانى غيبت مى‌کنند و باين آيه آنحضرت بر فرمايش خود استدلال فرموده است ..