1- غيرت دينى، سبب طرد افراد بىدين و بايکوت کردن مخالفان مکتب در جامعه است. ذَرِ الَّذِينَ ... چنانکه در آيات ديگرى نيز مىخوانيم: «فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ» «1»، «ذَرْهُمْ يَأْکُلُوا وَ يَتَمَتَّعُوا» «2» و «لا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ» «3»
2- دلبستگى و فريفته شدن به دنيا، زمينهى به بازى گرفتن دين است. الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِباً ... غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا
3- تذکّر و موعظه، مىتواند سبب نجات از قهر و عذاب الهى گردد. «وَ ذَکِّرْ بِهِ»
4- در تذکّر و هشدار بايد از قرآن بهرهگرفت. «وَ ذَکِّرْ بِهِ»
5- به دنيا مغرور نشويم که در قيامت جز خداوند چيزى به کمک ما نمىآيد.
«لَيْسَ لَها مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَ لا شَفِيعٌ»
6- عامل بدبختىهاى انسان، خود او و عملکرد اوست. بِما کَسَبَتْ ... بِما کَسَبُوا ... عَذابٌ أَلِيمٌ بِما کانُوا يَکْفُرُونَ
«1». سجده، 30.
«2». حجر، 3.
«3». نحل، 127.
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 488