تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ حاجَّهُ قَوْمُهُ قالَ أَ تُحاجُّونِّي فِي اللَّهِ وَ قَدْ هَدانِ وَ لا أَخافُ ما تُشْرِکُونَ بِهِ إِلَّا أَنْ يَشاءَ رَبِّي شَيْئاً وَسِعَ رَبِّي کُلَّ شَيْ‌ءٍ عِلْماً أَ فَلا تَتَذَکَّرُونَ «80»
و قومش با وى به گفتگو و ستيزه پرداختند، او گفت: آيا درباره‌ى خدا با من محاجّه و ستيزه مى‌کنيد؟ و حال آن که او مرا هدايت کرده است و من از آنچه شما شريک او مى‌پنداريد بيم ندارم، مگر آنکه پروردگارم چيزى بخواهد، (که اگر هم آسيبى به من برسد، خواست خداست، نه بت‌ها) علم
«1». تفسير نمونه.
جلد 2 - صفحه 499
پروردگارم همه چيز را فراگرفته، پس آيا پند نمى‌گيريد؟