در شأن نزول اين آيه چنين آمده است: شخصى به نام «عبدبن سعد» از نويسندگان وحى بود. رسول خدا صلى الله عليه و آله او را به خاطر خيانتى طرد کرد. او هم مردم را جمع کرده و مى‌گفت: من نيز مى‌توانم آياتى مثل قرآن بياورم.
بعضى هم شأن نزول آيه را ادّعاى پيامبرى «مسيلمه کذّاب» دانسته‌اند که در اواخر عصر پيامبر صلى الله عليه و آله پيش آمد و آيه را مدنى پنداشته‌اند که به امر پيامبر در اينجا گنجانده شده است.
«غَمَراتِ» از «غمره»، به‌معناى شدايد لحظه‌ى مرگ است که انسان را در کام خود فرومى‌برد.
برخى از مدّعيان پيامبرى عبارت بودند از: مسيلمه در يمن، أسود عنسى در يمن، طليحه اسدى در بنى‌اسد. «1»
امام صادق عليه السلام فرمود: «مراد از عذاب هون، مرگ در حال تشنگى است». «2»
امام باقر عليه السلام کسانى را که بى‌جهت ادّعاى امامت کنند، از مصاديق اين آيه دانسته‌اند. «3»