1- مايه‌ى رويش همه‌ى گياهان ونباتات، آب باران است. «مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجْنا بِهِ نَباتَ کُلِّ شَيْ‌ءٍ»
2- هم نزول باران، هم روياندن گياه و ميوه، کار خداست. أَنْزَلَ ... نُخْرِجُ
3- رابطه‌ى انسان با ميوه‌ها فقط رابطه‌ى مادّى و غذايى نباشد، بلکه رابطه‌ى فکرى و توحيدى هم باشد. انْظُرُوا إِلى ثَمَرِهِ ... فِي ذلِکُمْ لَآياتٍ
4- بهره‌گيرى از ستارگان، علم و کارشناسى لازم دارد. «لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ»، درک اينکه کاروان بشرى همه از يک نفس است و اين کاروان، به صورت پايدار و ناپايدار در جريان است درک عميق مى‌طلبد. «لِقَوْمٍ يَفْقَهُونَ»، درک اينکه از گياه و باران و ميوه بايد بهره‌ى معنوى برد و از انتساب همه‌ى هستى به خدا نبايد غافل بود، ايمان مى‌طلبد. «لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 520