1- با نزول قرآن، راه عذرى بر هيچ کس باقى نمانده است. «قَدْ جاءَکُمْ بَصائِرُ»
2- مردم در انتخاب راه، آزادند. فَمَنْ أَبْصَرَ ... وَ مَنْ عَمِيَ
3- آگاه کردن مردم، از شئون ربوبيّت الهى است. «بَصائِرُ مِنْ رَبِّکُمْ»
4- سود ايمان و زيان کفر مردم، به خودشان برمىگردد نه خدا. فَلِنَفْسِهِ ... فَعَلَيْها
5- کيفر گروهى از مردم، نشانهى باطل بودن تعاليم انبيا نيست، بلکه نشانهى کوردلى خود آنان است. «وَ مَنْ عَمِيَ»
6- وظيفهى پيامبر، ابلاغ است نه اجبار. «ما أَنَا عَلَيْکُمْ بِحَفِيظٍ»