1- راه هدايت و راه قرآن ملاک است، نه راه مردم و اکثريّت. وَ تَمَّتْ کَلِمَةُ رَبِّکَ ... وَ إِنْ تُطِعْ أَکْثَرَ ...
2- اکثريّت، دليل حقانيّت نيست. ملاک، حقّ است نه عدد، پس در پيمودن راه حقّ از کمى افراد نهراسيد. إِنْ تُطِعْ أَکْثَرَ ...
3- جلب نظر اکثريّت، گاهى به قيمت نابودى و انحراف خود انسان تمام مىشود.
إِنْ تُطِعْ أَکْثَرَ ... يُضِلُّوکَ (در راه خدا حرکت کنيم هر چند خلاف رأى اکثريّت باشد)
4- اکثريّت، چنان جلوهاى دارد که خدا پيامبر را هم از تبعيّت آن بر حذر مىدارد.
«وَ إِنْ تُطِعْ أَکْثَرَ مَنْ فِي الْأَرْضِ يُضِلُّوکَ» (انبيا بايد تابع وحى باشند، نه آراى مردم)
5- ريشهى ضلالتها، اعتماد به حدس وگمان است. «يُضِلُّوکَ- إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ»
6- اکثريّتى که به جاى حقّ، در پى حدس و هوس باشند، قابل پيروى نيستند. إِنْ تُطِعْ أَکْثَرَ ... يُضِلُّوکَ ... يَخْرُصُونَ
7- در انتخاب راه، دليل وبرهان لازم است، نه حدس وگمان. إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَ ... يَخْرُصُونَ