اين آيه درباره ايمان آوردن حضرت حمزه، عموى پيامبر نازل شده است، که چون از اذيت و آزار ابوجهل نسبت به رسول خدا صلى الله عليه و آله و مکتب او آگاه شد، در حمايت از پيامبر به سراغ ابوجهل رفت و با مشت بر سر او کوبيد. آنگاه گفت: من از امروز، به محمّد ايمان مى‌آورم.
در تعابير قرآنى، «مرگ»، هم بر مرحله‌ى قبل از نطفه گفته شده است: «کُنْتُمْ أَمْواتاً
جلد 2 - صفحه 546
فَأَحْياکُمْ» «1» هم به گمراهى: «أَ وَ مَنْ کانَ مَيْتاً» هم به منطقه‌ى بى‌گياه و خشک: «فَسُقْناهُ إِلى بَلَدٍ مَيِّتٍ» «2» هم به مرگ موقّت: «فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ» «3» و هم به مرگ حقيقى: «إِنَّکَ مَيِّتٌ وَ إِنَّهُمْ مَيِّتُونَ» «4».
امام باقر عليه السلام فرمود: نورى که در ميان مردم راه را از چاه نشان مى‌دهد، امام و رهبر آسمانى است. «5»
کارهاى پر جاذبه، کفّار (مثل: ابتکارات و اختراعات و تکنولوژى و تمدّن)، چنان براى آنان جلوه کرده که نمى‌گذارد انحرافات و سقوط انسانيّت خود را درک کنند. «زُيِّنَ لِلْکافِرِينَ ما کانُوا يَعْمَلُونَ»