1- جنّ و انس هر دو مکلف به پذيرش دعوت انبيايند و رسولان براى هر دو نژاد
«1». آيات اوّل سورهى جنّ و آيه 28 سورهى احقاف.
«2». حج، 75.
جلد 2 - صفحه 556
آمدهاند. «الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ»
2- انذار، يکى از اهرمهاى تربيت و وظيفهى پيامبران است. «وَ يُنْذِرُونَکُمْ»
3- از قوىترين ضامن اجراى احکام الهى براى اصلاح فرد وجامعه، ايمان به معاد است. «يُنْذِرُونَکُمْ لِقاءَ يَوْمِکُمْ هذا»
4- قيامت، جاى کتمان وانکار نيست، لذا انسانها عليه خود اقرار مىکنند.
«شَهِدُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ»
5- دنياخواهى، عامل بىاعتنايى به دعوتهاى انبياست. غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ ... (فريفته شدن به دنيا، موجب فراموشى آخرت است.)
6- علاقهى افراطى به دنيا، انسان را به کفر مىکشاند. غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا ... أَنَّهُمْ کانُوا کافِرِينَ