سنّت خداوند آن است که راه حقّ را با فرستادن انبيا و هشدارهاى مختلف به مردم نشان مىدهد و حقايق را بيان کرده، اتمام حجّت مىکند. در آن صورت اگر بىاعتنايى کردند، کيفر مىدهد. اين قانون و سنّت کلّى در آيات متعدّدى مطرح شده است، از جمله: «وَ ما أَهْلَکْنا مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا لَها مُنْذِرُونَ» «1» ما هيچ قريهاى را هلاک نکرديم مگر آنکه مردم آنجا
«1». شعراء، 208.
جلد 2 - صفحه 557
بيمدهندگانى داشتند. «وَ ما کُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا» «1» ما تا پيامبرى نفرستيم، عذاب نمىکنيم.