1- حقّ حاکميتِ هميشگى ومطلقِ آسمانها وزمين، مخصوص خداوند است.
«لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»
2- تغيير قوانين، مخصوص خداوندى است که حاکميّت آسمانها وزمين را دارد. لذا شائبهى هيچ هوس يا ترسى در اين تغييرها نيست. «ما نَنْسَخْ ... لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ ...»
3- راضى کردن کسانىکه بهانهگير و لجوج هستند، براى شما ارزش نباشد، چون غير از خداوند کسى شما را يارى و سرپرستى نخواهد کرد. «ما لَکُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ ...»