در اين آيه و دو آيه بعد، به چند اصل مهم اشاره شده که از مشترکات همهى اديان آسمانى است، در تورات هم (سِفر خروج، باب 20) مشابه اين دستورها آمده است.
دو نفر از سران مدينه به حضور پيامبر صلى الله عليه و آله رسيدند. همين که حضرت اين آيات را خواند، مسلمان شده و درخواست مبلّغ کردند. پيامبر نيز «مصعببن عمير» را همراهشان فرستاد.
اين حرکت زمينهساز مسلمان شدن مردم مدينه گشت.
قرآن در چهار آيه «1» نسبت به پدر و مادر سفارش کرده است و در هر چهار مورد همراه با مسألهى توحيد و نهى از شرک است. ضمناً اين آيه چون محرّمات را مىشمرد، پس ترک احسان به والدين هم حرام است.
پنج دستور اين آيه چنان به يکديگر پيوند دارند که گويا يک دستورند. «وَصَّاکُمْ بِهِ» ضمير «بِهِ» مفرد است.
امام صادق عليه السلام فرمود: احسان به والدين، يعنى کارى نکنيم که آنان وادار به درخواست و سؤالى از ما شوند. «2»