نکته‌های تفسیر نور

موضوع عدل الهى در کيفر و اينکه هيچ کس گناه ديگرى را به دوش نمى‌کشد، نه تنها در اسلام، بلکه به تصريح قرآن، در صُحُف ابراهيم وموسى عليهما السلام نيز آمده است. «أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِما فِي صُحُفِ مُوسى‌. وَ إِبْراهِيمَ الَّذِي وَفَّى. أَلَّا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى‌» «1» سؤال: اگر کسى گناه ديگران را بر دوش نمى‌کشد، پس آنچه در قرآن آمده است که رهبران گمراه و منحرف، گناهان پيروان را هم به عهده مى‌گيرند چيست؟ «لِيَحْمِلُوا أَوْزارَهُمْ کامِلَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ مِنْ أَوْزارِ الَّذِينَ يُضِلُّونَهُمْ بِغَيْرِ عِلْمٍ» «2» پاسخ: اين امر بى‌دليل نيست، زيرا سرانِ گمراهى، سبب انحراف ديگران شده‌اند و در واقع، گناهِ «گمراه کردن» و اضلال را به دوش مى‌گيرند. زن حامله‌اى که مرتکب زنا شده بود را براى مجازات نزد عمر آوردند و او دستور سنگسار داد. حضرت على عليه السلام فرمود: گناه طفل در رحم مادر چيست؟ سپس اين آيه را تلاوت فرمود: «لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى‌» «3» «1». نجم، 37- 38. «2». نحل، 25. «3». بحار، ج 76، ص 49. جلد 2 - صفحه 598