1- زن و مرد، هر دو در تيررس وسوسه‌ى شيطانند. «فَدَلَّاهُما»
2- حربه‌ى شيطان، فريب و غرور است. «بِغُرُورٍ»
3- تمايل به وسوسه‌هاى شيطان، همچون دستيابى به طنابى سست و کوتاه و سقوط در چاه گناه است. «فَدَلَّاهُما»
4- توجّه نکردن به فران‌ها و ارشادات الهى مهم است، چه کم باشد چه زياد. «فَلَمَّا ذاقَا» در ارتکاب گناه، کوچک و بزرگ مطرح نيست، مهم گستاخى انسان است. لذا گاهى گناه اندک نيز باعث رسوايى وسقوط انسان مى‌شود.
5- برهنگى، نوعى کيفر الهى است، (نه نشانه‌ى کمال و تمدّن). «فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ
«1». تفسير اثنى‌عشرى.
جلد 3 - صفحه 40
بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما ...»
6- گاهى سقوط گام به گام است؛ ابتدا ايجاد فکر انحرافى، «فَدَلَّاهُما بِغُرُورٍ» سپس انجام منهيّات و خوردن چيزهاى ممنوع، «فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ» و آنگاه سقوط و برهنگى. «بَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما»
7- زشتى برهنگى و کرامت پوشش، جزو فطرت انسان است. «وَ طَفِقا يَخْصِفانِ»
8- پوشش ارزش است، گرچه با ساده‌ترين وسيله باشد. «وَرَقِ الْجَنَّةِ»
9- احکام و اوامر ونواهى و هشدارهاى خداوند همواره در جهت رشد و تربيت انسان است. «ناداهُما رَبُّهُما أَ لَمْ أَنْهَکُما»
10- حضرت آدم و حوّا پس از خوردن از آن درخت ممنوعه، از جايگاه عالى خود دور شدند. «تِلْکُمَا الشَّجَرَةِ» و نفرمود: «هذِهِ الشَّجَرَةَ»
11- خداوند بدون اتمام حجّت، کسى را توبيخ نمى‌کند. أَ لَمْ أَنْهَکُما ... أَقُلْ لَکُما
12- در مسير راه خدا، لازم است دشمنان را بشناسيم. «عَدُوٌّ مُبِينٌ»
13- با آنکه دشمنى شيطان آشکار است؛ امّا انسان از خطر و دشمنى او غافل مى‌شود. «عَدُوٌّ مُبِينٌ»