تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِهِ إِنَّا لَنَراکَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ (60) قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِهِ‌: گفتند اکابر و اعاظم از قومش در جواب او: إِنَّا لَنَراکَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ‌: بدرستى که هر آينه ما مى‌دانيم و مى‌بينيم که تو در ضلالت آشکار افتادى، چه دعوت تو ما را به عبادت خداى واحد و ترک اصنام و اوثان قديمه خود، دليل قطعى است که تو گمراه شدى علانية. مراد به رؤيت نزد بعضى رؤيت بصر، و نزد جمعى مراد معرفت و يا علم است. و اسناد ضلالت به آن حضرت به جهت آن بود که حضرت نوع عليه السّلام به قول، تکليف به عبادت، و دعوت به توحيد و نبوت و معاد مى‌کرد، و آنها خلاف ملت و کيش خود پنداشته، لذا نسبت ضلالت به آن حضرت دادند.