1- کفر، زمينهى تجاوز است. کافِرُونَ فَعَقَرُوا ...
2- سکوت و رضايت بر گناه، شرکت در گناه محسوب مىشود. «عقروا» با اينکه قاتل يک نفر بود.
3- نافرمانى و تجاوز از دستور، مهمتر از کشتن شتر است. «وَ عَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ»
4- دستورات الهى برخاسته از ربوبيّت اوست. «أَمْرِ رَبِّهِمْ»
5- تکبّر، زمينهساز جسارت و گستاخى است. «ائْتِنا بِما تَعِدُنا»