1- گاهى قهر و ترک رابطه، در تربيت و تبليغ لازم است. «فَتَوَلَّى عَنْهُمْ»
2- کيفرهاى الهى، پس از اتمام حجّت است. «لَقَدْ أَبْلَغْتُکُمْ»
3- برنامهى پيامبران، ابلاغ پيام همراه با دلسوزى و خيرخواهى است، نه ابلاغ خشک و بىروح مقرّرات و بخشنامههاى ادارى. لَقَدْ أَبْلَغْتُکُمْ ... وَ نَصَحْتُ لَکُمْ
4- ناصحان را دوست بداريم که بىاعتنايى به سخن دلسوزان جامعه، زمينهى قهر خدا را فراهم مىکند. «وَ لکِنْ لا تُحِبُّونَ النَّاصِحِينَ»
5- دوست داشتن، کليد پيروى کردن است. «وَ لکِنْ لا تُحِبُّونَ النَّاصِحِينَ»