تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) «117» بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ إِذا قَضى‌ أَمْراً فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ کُنْ فَيَکُونُ‌ پديد آورنده آسمان‌ها وزمين اوست وهنگامى که فرمان (وجود) چيزى را صادر کند، فقط مى‌گويد: باش! پس (فوراً) موجود مى‌شود. «1». توبه، 30. «2». توبه، 30. «3». نحل، 57. جلد 1 - صفحه 189