1- از تاريخ، آن قسمت که مايه‌ى عبرت است نقل شود. «نَقُصُّ عَلَيْکَ مِنْ أَنْبائِها»
2- همه‌ى پيامبران، معجزه داشته‌اند و از هيچ دليل روشنى براى هدايت مردم فروگذار نبودند. «رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ»
3- انکار مردم نبايد سبب سستى مبلّغان دينى شود، چون در طول تاريخ چنين بوده است. لَقَدْ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ ... فَما کانُوا لِيُؤْمِنُوا
4- تعصّب، لجاجت و عناد، ريشه‌ى بى‌ايمانى و کفر است. فَما کانُوا لِيُؤْمِنُوا بِما کَذَّبُوا ... الْکافِرِينَ
5- نپذيرفتن دعوت و معجزات انبيا، نشانه‌ى کوردلى و مُهرخوردن بر دل است.
فَما کانُوا لِيُؤْمِنُوا ... کَذلِکَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلى قُلُوبِ
6- کفر ولجاجت از سوى مردم، سبب مُهرخوردن دل از سوى خدا مى‌شود.
«يَطْبَعُ اللَّهُ عَلى قُلُوبِ الْکافِرِينَ»