1- کسى که به خداوند وابسته نباشد، جذب هر ندايى مى‌شود. يَأْتُوکَ ... جاءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ
2- يکى از تفاوت‌هاى پيامبران و جادوگران، تفاوت در هدف و انگيزه‌هاست.
پيامبران براى ارشاد مردم کار مى‌کردند و مزدى نمى‌خواستند، «ما أَسْئَلُکُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ» «1»، امّا ساحران تنها براى دنيا و مادّيات کار مى‌کنند. «إِنَّ لَنا لَأَجْراً»
3- روى آورندگان به دربار طاغوت، هدف دنيايى دارند. «إِنَّ لَنا لَأَجْراً»
4- طاغوت‌ها و ستمگران، از عالمان و متخصّصانِ مخالف حقّ حمايت مى‌کنند و براى سرکوبى حقّ و مردان حقّ، سرمايه‌گذارى مى‌کند. «قالَ نَعَمْ» (آيا براى نابودى باطل، به سراغ عالمان دينى رفته و يا از آنان حمايت کرده‌ايم!)
5- طاغوت‌ها براى حفظ حکومت خود در برابر هر تقاضايى تسليم شده و به هر و پيشنهادى تن مى‌دهند. «قالَ نَعَمْ»
6- پاداش سياسى و مقام و موقعيّت اجتماعى نزد دنياپرستان، ارزشمندتر از مال است. «لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ»